Oudere meisjes – een nieuw seizoen. Een serie portretten van vrouwen die hun eigen kleur geven aan de jaren die komen. Vrouwen die hebben losgelaten, opnieuw begonnen, gekozen voor wat klopt. Elke week laat ik hier een bijzondere vrouw aan het woord in de hoop dat je iets van jezelf in haar herkent. Want een seizoen hangt niet aan je leeftijd, maar aan wat er in je ontwaakt.
Deze keer is het haarstylist en creatief maker Lydia van der Laan, en ik ben blij dat zij haar verhaal wil delen. Elke dag legt ze de zonsondergang vast, alsof ze zichzelf eraan herinnert om echt te kijken. Jarenlang cijferde ze zichzelf weg, tot ze leerde loslaten. Nu, op haar achtenvijftigste, vertrouwt ze eindelijk op haar gevoel.
Lydia van der Laan
Stylist: 58 jaar
Instagram: @lydiavdlaan
Stel jezelf voor – wie ben je en wat doe je?
Ik ben Lydia van der Laan. Getrouwd, twee dochters en een kleinzoon. Ik ben al 41 jaar haarstylist en daarnaast creatief in styling, op het gebied van haar, kleding en huis, maar ook in fotografie.
Op mijn Instagram plaats ik elke maandag een inspiratiepost, altijd recht uit mijn hart. Daarom ben ik me de laatste dertig jaar gaan verdiepen in zelfontwikkeling en spiritualiteit.
Wat is het mooiste cadeau dat het ouder worden je heeft gebracht?
Rust en acceptatie. En daardoor echt de wereld om me heen zien. Mensen lezen, de natuur, de dieren. Elke dag maak ik een foto van de zonsondergang. Ik krijg vaak berichten van mensen die me volgen omdat ik een positieve kijk op het leven heb, en oog voor detail en styling.
Wat mocht je loslaten met het ouder worden?
Keihard werken. Vroeger was vijfenvijftig uur per week namelijk mijn normaal. Presteren en perfectie, en altijd mezelf wegcijferen.
Wat durf je nu wat je vroeger niet durfde?
Heel vaak nee zeggen. Mijn grenzen aangeven, en ook leren omgaan met de reactie daarop.
Wees de bloem, niet de bij
Welk inzicht zou je je twintig- of dertigjarige zelf willen meegeven?
Dat ik altijd op mijn gevoel mag vertrouwen. Het klopte altijd.
Wat zou jij willen dat de wereld weet over vrouwen van 40+?
Dat je niet in paniek hoeft te raken wanneer de overgang eraan komt. Het is juist een kans om je leven anders in te richten. Door je levenservaring heb je handvatten gekregen, en die kun je nu inzetten voor jezelf, maar ook om anderen te helpen.
Het is de bedoeling om wat rustiger aan te doen, je hoeft niet overal bij te zijn. De mensen die jou inspirerend vinden, komen vanzelf naar je toe. Wees de bloem, niet de bij.
Hoe oud ben je, en hoe voelt die leeftijd?
Ik ben 58 jaar. Inmiddels voel ik me goed. Ondanks, of beter nog dankzij, alles wat ik heb meegemaakt. Lichamelijk ben ik soms wat stijf en stram, mijn hypermobiliteit zit me af en toe in de weg. Maar daar vind ik altijd wel weer een oplossing voor.
Welke waarden zijn voor jou niet meer onderhandelbaar geworden?
Mijn gevoel negeren, dat doe ik nooit meer. Het heeft me nooit in de steek gelaten. Vroeger durfde ik er alleen niet altijd op te vertrouwen, maar door mijn levenservaring zag ik elke keer achteraf dat het klopte. Ik ben echt een gevoelsmens, een Hsp’er.
Door mijn onveilige, onrustige jeugd had ik niet de skills meegekregen om mijn zelfvertrouwen en hoog gevoeligheid goed te ontwikkelen. Daardoor duwde ik alles weg, uit angst om raar gevonden te worden of niet in de groep te passen.
Aanpassen, dat is wat ik in mijn jonge jaren leerde, als een soort kameleon. Wat in mijn werk overigens wel handig was. En wat ik ook nooit meer van me af laat nemen, is mijn vrijheid in leefstijl en creativiteit.
Als je leven uit verschillende seizoenen bestaat, hoe zou je het seizoen omschrijven waarin je je nu bevindt?
Ik voel dat ik in de herfst zit. Alles mag er zijn, ik laat los. Conditioneringen, patronen, maar ook steeds meer mijn innerlijke criticus. Want eerlijk, die schreeuwde het hardst.
Meningen kunnen me soms nog raken, maar dan weet ik dat daar nog een pijnpunt zit waar ik aan mag werken. Ik kan heel goed luisteren en me echt in iemand verdiepen, maar tegenwoordig laat ik ook meer langs me heen glijden.🤎
Liefs Lydia
Deze portretten verschijnen hier op de blog. Maar het verhaal eromheen, mijn eigen woorden, bewaar ik voor mijn liefdesbrief. Eens per maand, recht uit mijn hart. Wil je meelezen?
Wat blijft is de liefde, Andrea
PS: Wil je meer oudere meisjes ontmoeten? Je vindt ze allemaal hier.
