Leven met de seizoenen, het portret van Ity Busstra

Oudere meisjes – een nieuw seizoen. Een serie portretten van vrouwen die hun eigen kleur geven aan de jaren die komen. Vrouwen die hebben losgelaten, opnieuw begonnen, gekozen voor wat klopt. Elke week laat ik hier een bijzondere vrouw aan het woord in de hoop dat je iets van jezelf in haar herkent. Want een seizoen hangt niet aan je leeftijd, maar aan wat er in je ontwaakt.

Ity Busstra-te Velde is schrijfster, ontwerpster en tuinvrouw, en ze verwondert zich elke dag. In de natuur ziet ze haar eigen leven weerspiegeld. Juist nu, in wat zij haar herfst noemt, oogst ze wat ze in al die jaren heeft opgebouwd.

Ook bij mij is de tuin de plek waar ik tot rust kom, dus haar antwoorden lazen als een gesprek tussen twee tuinvrouwen. Over zaaien en oogsten, en over wat de natuur je leert over ouder worden.

Ity Busstra-te Velde

Schrijfster, ontwerpster en tuinvrouw: 61 jaar
Instagram: @natuurlijk_geinspireerd · Website: Ity Busstra te Velde

Stel jezelf voor – wie ben je en wat doe je?

Mijn naam is Ity Busstra-te Velde, moeder van twee prachtig opgroeiende kinderen en schrijfster, ontwerpster en tuinvrouw. Naast de zorg voor mijn kinderen, de ene uit huis en de andere nog thuis, ben ik het liefst in de tuin, bezig met planten of met vormgeving.

Graag ben ik buiten, in een mooi natuurgebied waar ik ronddwaal, of op een fijne plek waar cultuur en natuur hand in hand gaan. Ik houd van plekken waar historie samengaat met het dagelijks leven, waar de wortels waaruit alles is ontstaan nog zichtbaar zijn en levend worden gehouden. Oude plekken waar de natuur een plek heeft in het dagelijks leven en wij als mens deelnemen aan iets groters.

Ik verwonder me elke dag, ben nieuwsgierig en wil graag leren van het leven. Ik schrijf graag en veel over de natuur, over wat mij verwondert en over hoe de natuur mij spiegelt.

Wat is het mooiste cadeau dat het ouder worden je heeft gebracht?

Ouder worden gaat, gelukkig, in fasen, zodat je langzaam kunt wennen aan het feit dat er dingen in je en om je heen veranderen. Het maakt me steeds bewuster dat alles eindig is. Ik zie de cyclus van de natuur terug in mijn eigen levensloop, en dat maakt dat ik de tijd, die zich ooit eindeloos uitstrekte, nu anders inricht. Na alle zoektochten en ervaringen is uitgekristalliseerd wat en wie voor mij echt van belang zijn, en waar ik mijn kostbare energie aan wil geven. Al het andere laat ik voor wat het is.

Het cadeau van ouder worden voel ik in het besef dat ik veel dichter bij mezelf kan blijven, dat ik weet waar ik voor sta en wat me na aan het hart ligt. Ik volg geen nieuwsberichten, vermoei me niet met bezoekjes die me niets te geven hebben, maar verdeel mijn tijd over de bezigheden die ik graag doe en de mensen die me dierbaar zijn. Ik deel graag, in de vorm van mijn schrijven, en doe mijn bijdrage aan een groenere wereld. Daar leef ik voor, dat weet ik.

Is er een moment dat je is bijgebleven, waarop er iets verschoof?

Het zijn meerdere kleine momenten. Heel langzaam schuift het besef dichterbij dat er een einde komt aan mijn tijd hier op aarde. Daardoor is elk moment kostbaar. Mensen vallen weg, ik kan niet meer alles even soepel, versleten aan de tuin noem ik dat, maar juist daardoor maak ik andere keuzes. Steeds vaker vraag ik me af: wil ik hier mijn tijd en energie aan geven?

Er komen opeens nieuwe ideeën op. Iets wat al die jaren lag te sluimeren pak ik nu op, en ik begin aan nieuwe uitdagingen. Omdat het kan. Er is nog zoveel te ontdekken, nog zoveel te leren.

Wat durf je nu wat je vroeger niet durfde?

Zeggen dat ik iets niet durf. Dat ik veel spannend vind als ik iets moet doen dat buiten mijn belevingswereld ligt. Dat kan voor een ander verrassend zijn, zoiets als een treinreis naar het buitenland. Vroeger ging ik die dingen wel aan, maar nu vaak niet meer, omdat ik er stress van opbouw.

Ik zoek naar andere oplossingen, en die blijken er altijd te zijn. Ik spreek me dus meer uit, laat mijn kwetsbare kant zien en schaam me er niet meer voor dat ik bij bepaalde gelegenheden gevoelig ben voor stress. Dus deel ik mijn agenda heel bewust in, niet te veel drukke afspraken of reisdagen achter elkaar. Daar gedij ik bij.

De wereld wacht op zachte vrouwenkracht

Wat mocht je loslaten met het ouder worden?

Het idee dat vrouwen, of ik in ieder geval, altijd klaar moeten staan om de boel te regelen, te organiseren en op zich te nemen, ook al loop je jezelf voorbij. Ik vind het belangrijk dat een vrouw een eigen plekje heeft, hoe jong de kinderen ook zijn. Een plek die je de ruimte geeft om iets voor jezelf te doen, en die rust geeft om alles wat je te dragen hebt te kunnen dragen zonder leeg te lopen.

Dat is de reden dat ik mijn boek Natuurlijk Geïnspireerd Leven ben gaan schrijven, eerst voor mezelf, om uit te zoeken waar ik vol van liep in plaats van leeg. Daarna werd het een uitgebreid boek, omdat er zoveel gebieden zijn waarin je vervuld kunt raken. De kern waar ik op uitkwam is ritme, ruimte en rust. Door ritme in mijn leven, en dan volg ik altijd het natuurlijke ritme, krijg ik de ruimte om mezelf te ontplooien, en dat geeft me innerlijke rust om authentiek te leven.

Wat zou jij willen dat de wereld weet over vrouwen van 40+?

De wereld is groot. Ik creëer graag mijn eigen wereldje waarin ik me veilig voel, in verbinding met mensen die net zo in het leven staan. Ik heb geleerd dat authentiek blijven je grootste kracht is, en dat de wereld wacht op zachte vrouwenkracht. In verbinding met het natuurlijke leven en met elkaar, vrouwenwijsheid delen, dat kan de wereld veranderen. Misschien is dat het wat de wereld mag weten: dat die kracht alleen maar toeneemt naarmate vrouwen ouder worden.

Hoe oud ben je, en hoe voelt die leeftijd?

In september ben ik 61 geworden. Het klinkt nog steeds raar. Eerst was mijn moeder zo oud, daarvoor mijn oma, en nu ben ik het zelf. Ik heb vriendinnen van 70, en het maakt niets uit. We zijn nog steeds lerende, voelen ons nog steeds jong. Niet meer naïef jong, maar jong genoeg om af en toe dwaas te zijn.

Ik vond 60 even lastig, maar ik ben dankbaar dat ik het mocht worden. Het is maar een getal, er zijn nog zoveel mogelijkheden. Ik ben gaan lezen over en kijken naar oudere vrouwen, uit de geschiedenis en uit mijn omgeving, en ik zag wat ze allemaal nog deden of waar ze aan begonnen. Daar trek ik me aan op. Ik voel me steeds meer openstaan voor iets nieuws. En waarom ook niet, er is zoveel moois op deze prachtige aarde.

Welke waarden zijn voor jou niet meer onderhandelbaar geworden?

Eerlijkheid, puurheid, authenticiteit, en trouw blijven aan mezelf.

Als je leven uit verschillende seizoenen bestaat, hoe zou je het seizoen omschrijven waarin je je nu bevindt?

Ik ben een septemberkind, ik houd erg van de nazomer en de herfst. Vanuit het jaarwiel gezien is het ook mijn levenstijd. Als je goed kijkt, begint de herfst al in augustus. Het kan nog warm zijn, maar de eerste oogst wordt binnengehaald en er zijn al tekenen van verval. Als ik beschrijf hoe de nazomer eruitziet en ik vul daarbij mijn eigen naam in, zie ik dat het klopt. Mijn haar wordt langzaam grijzer, mijn huid losser, mijn lijf wat strammer. Dat is het verval, onvermijdelijk, alles is onderhevig aan de grote cyclus.

Maar er is ook de oogst. In september komt de tweede oogst, na het graan van augustus zijn nu de vruchten en de noten aan de beurt. In de herfst oogst ik wat ik in al die jaren heb opgebouwd. Ik heb jaren mijn energie gestoken in het delen van mijn tuin met kinderen en hun ouders en leerkrachten, om ze mee te geven dat de natuur de basis is van ons bestaan. Daaruit is mijn eerste boek Kaboutersoep en wonderblaadjes ontstaan.

Ik deel mijn rijkdommen en schatten, mijn kennis over planten en over tuinieren. Waar ik eerder ontwerpen maakte voor natuurlijke speelplekken bij scholen, in mijn zomertijd, begin ik nu opnieuw, met het kweken van eetbare planten voor kinderen en insecten. Het is een andere verschijningsvorm van dezelfde missie die ik voel, en het geeft zin aan mijn bestaan. Daarnaast blijf ik schrijven, en ik hoop dat mijn uitgever mijn manuscript over vrouwen en seizoenen uitgeeft. Ik voel sterk dat het daar de tijd voor is.

Ik zou kunnen zeggen: mijn herfst voelt als een nieuwe lente.🤎

Liefs Ity

Wil je meelezen? Elke maand schrijf ik je mijn liefdesbrief, van vrouw tot vrouw. Over de moestuin, de vrouwen die ik spreek, en het leven zoals het komt. Schrijf je in en je krijgt mijn gratis e-book Wat 50 vrouwen mij leerden er meteen bij.