Thuiskomen bij jezelf, het portret van Marieke

Oudere meisjes – een seizoen later. Eerder liet ik in deze serie bijzondere vrouwen aan het woord over het seizoen waarin ze stonden. Nu, een seizoen verder, vraag ik een aantal van hen opnieuw: wat is er veranderd, wat hebben ze losgelaten, en waar staan ze nu? Want een seizoen hangt niet aan je leeftijd, maar aan wat er in je ontwaakt, en het blijft bewegen.

Toen ik Marieke voor het eerst sprak, zat ze middenin een leven dat er nu heel anders uitziet. Ik vroeg haar of ze terug wilde kijken, en wat ze schreef gaat over een relatie die eindigde en die ze nu een van de grootste cadeaus van haar leven noemt.

Over thuiskomen bij zichzelf, midden tussen de landerijen, met haar dieren en haar kinderen om zich heen. Dit is haar verhaal, een seizoen later.

Marieke Rusticus

Stylist en ontwerper: 49 jaar
Instagram: @mariekerusticus · Website: mariekerusticus.nl

Hoe gaat het nu met je? Stel jezelf nog even kort voor

Toen we elkaar voor het eerst spraken, zat ik nog in een relatie. Ik woonde wel al op de plek waar ik nu woon, maar ik denk dat ik die plek toen nog anders beleefde dan nu. Inmiddels is het mijn baken, mijn heiligdom, de plek waar ik voor nu echt hoor. Midden tussen de landerijen, dichtbij de natuur, met mijn dieren en mijn volwassen kinderen om me heen. Een plek waar ik voel: dit is mijn leven, en hier mag ik zijn.

Wat is er in je leven veranderd sinds we elkaar voor het eerst spraken?

Mijn leven heeft inmiddels een hele andere wending gekregen. Mijn relatie is voorbij. En hoewel het natuurlijk niet alleen maar makkelijk is geweest, durf ik nu wel te zeggen dat het een van de grootste cadeaus is die ik heb gekregen.

Het is een relatie geweest waarin bepaalde dynamieken een rol speelden die voor ons allebei erg ongezond waren. Ik wilde hem heel graag redden. Ik wilde er zijn, begrijpen, helpen en proberen het goed te maken. Maar ik ben gaandeweg steeds meer gaan inzien dat ik mezelf daarin ook compleet kon kwijtraken.

Ik ben daarom niet alleen gaan kijken naar wat er in de relatie gebeurde, maar vooral naar mijn eigen aandeel. Waar komt mijn reddersyndroom vandaan? Waarom ben ik zo loyaal dat ik er zelf onder lijd? Waarom kan ik zo lang doorgaan en mezelf daarin verliezen?

Ik ben steeds meer gaan begrijpen dat die oorsprong ook in mijn jeugd ligt. Mijn jeugd was best heel fijn en ik heb ook veel liefde ontvangen. Maar ergens heb ik altijd het gevoel gehad dat ik liefde moest verdienen. Dat ik niet te lastig moest zijn, dat ik er voor anderen moest zijn en dat ik vooral mijn best moest doen. Waar dat precies vandaan komt, wil ik niet verder over uitweiden. Maar het is iets waar ik nu achter ben gekomen en wat voor mij heel veel verklaart. En doordat ik het beter begrijp, weet ik nu ook steeds meer hoe ik bepaalde patronen kan doorbreken.

Dat is misschien wel een van de grootste veranderingen in mijn leven: dat ik niet meer alleen kijk naar wat er om me heen gebeurt, maar ook naar mezelf. Naar waarom ik doe wat ik doe. Naar wat ik nodig heb. En naar hoe ik ervoor kan zorgen dat ik mezelf niet meer kwijtraak.

Wat heb je sindsdien losgelaten, en wat is er juist bijgekomen?

Ik heb losgelaten wie ik dacht te moeten zijn en wat mensen van mij verwachtten. Ik wil mezelf zijn. En daar wil ik intens van genieten.

Ik ben nu veel meer voor mezelf gaan leven. Niet op een egoïstische manier, maar op een manier waarop ik mezelf ook serieus neem. Waarop ik mag voelen wat ik nodig heb, wat ik wil en wat voor mij goed is. Ik merk ook dat ik niet per se alles moet zoals het hoort, ik merk dat dat soms ook weleens teweegbrengt dat ik wat dwars kan reageren of extra tegen de stroom in wil gaan, misschien wat stouter wil zijn, haha, een soort tweede jeugd of midlifecrisis, ach geef het maar een naam, ik laat het er allemaal maar zijn.

En ik merk dat ik nu echt voor mezelf aan het leven ben. Met zoveel dankbaarheid voor wat ik heb en voor wie ik ben.

Wat heeft je de afgelopen tijd het meest verrast, in de wereld of in jezelf?

Wat mij misschien wel het meest heeft verrast, is hoeveel er in jezelf kan veranderen. Dat je jezelf altijd al leuk vond, maar dat je jezelf nu ook echt trots kunt voelen op wie je bent. Dat je jezelf steeds meer kunt zien zoals je werkelijk bent. En dat je niet meer alleen kijkt naar wat je allemaal moet doen, maar ook naar wie je bent.

Ik kom echt uit een zwart gat, zo voelt het voor mij. En nu schijnt de zon weer heel hard

Was er een moment waarop je dacht: hier ben ik veranderd?

Ik kom echt uit een zwart gat, zo voelt het voor mij. En nu schijnt de zon weer heel hard. Dat betekent niet dat het altijd licht is. Er zijn nog steeds dagen waarop het ongelooflijk donker kan zijn. Maar het verschil is dat ik nu weet dat de zon weer komt. Dat ik niet meer denk dat ik voor altijd in dat donkere stuk blijf zitten.

Ik heb in dat hele proces ook veel paniekaanvallen gehad. Maar die zijn nu weg. Ik merk dat mijn zenuwstelsel langzaam tot rust komt. Dat vind ik echt heel bijzonder. En ik heb in dit proces ook echt mijn vriendinnen en mijn lieve broer te bedanken. Wat hebben zij mij gedragen en naar me omgekeken. Dat is iets wat ik niet zomaar vergeet. Ik ben daar ontzettend dankbaar voor.

Wat vier je op dit moment in je leven, en waar worstel je nog mee?

Ik vond mezelf altijd al leuk, maar ik begin nu ook echt trots te zijn op wie ik ben. En dat ik mezelf steeds meer liefde kan geven, vind ik misschien wel een van de bijzonderste dingen die ik ooit heb mogen ervaren.

Waar ik nu nog mee worstel, is misschien niet eens het juiste woord. Ik voel vooral dat ik op persoonlijk vlak veel meer uit de strijd ben. Ik heb daar veel vertrouwen in gekregen. Maar financieel sta ik nu wel voor een uitdaging, omdat ik het alleen moet doen. Ik doe het werk dat ik al dertien jaar met veel plezier doe nog steeds met veel plezier. Maar ik merk ook dat er iets in mij borrelt. Dat ik misschien iets anders wil gaan doen. Ik ben mezelf op veel vlakken nog aan het ontdekken. En dat vind ik eigenlijk ook heel leuk. Maar het maakt sommige dingen soms ook onzeker. Ik weet nog niet precies wat het tweede deel van mijn leven gaat brengen. Maar ik heb er wel veel vertrouwen in.

In welk seizoen bevind je je nu, en hoe verschilt dat van het seizoen waarin je toen zat?

En ik denk dat ik nu echt in een nieuw seizoen zit. Toen zat ik nog heel erg in een seizoen van vasthouden. Van redden. Van proberen het goed te doen. En er voor iedereen willen zijn. En nu zit ik veel meer in een seizoen van thuiskomen bij mezelf.

Ik ben steeds meer aan het ontdekken wie ik ben, wat ik wil en wat ik nodig heb. En ik merk dat ik daar steeds meer van geniet. Ik hoef niet meer zo nodig te voldoen aan wat anderen van mij verwachten. Ik wil mezelf zijn. En ik wil daar intens van genieten. Dat voelt soms nog nieuw, maar ook heel bevrijdend.

Wat zou je willen zeggen tegen de vrouw die je was tijdens ons eerste gesprek?

Lieve vrouw, je was een lieverd. En ik hou van je. Je wist toen nog niet hoeveel er in je leven zou veranderen. Je wist toen misschien nog niet hoeveel je jezelf soms kwijt was geraakt. Maar je verdiende zoveel meer.

Je wilde er voor iedereen zijn. Je wilde je best doen. En je dacht misschien dat hoe meer je je best deed, hoe beter. Dat je dan gezien zou worden, dat je liefde zou krijgen. Maar je hoeft dat niet meer te doen. Je hoeft jezelf niet meer te bewijzen. Je hoeft niet meer zo hard je best te doen om liefde te verdienen. Want als je van mij mag houden, dan tref je het gewoon.

Maar het allermooiste is misschien wel dat ik nu kan zeggen: ik mag van mij houden. En dat is iets wat ik haar zo gun. Dat ze dat eerder had mogen voelen. Dat ze eerder had mogen weten dat ze al genoeg was. Maar ik ben ook niet boos op haar. Ik hou van haar. Ze heeft gedaan wat ze toen kon. En ik ben trots op haar dat ze nu op dit punt is gekomen. Want die vrouw van toen, dat ben ik ook. En ik hou van haar 🤎

Liefs Marieke

Wil je meelezen? Elke maand schrijf ik je mijn liefdesbrief, van vrouw tot vrouw. Over de moestuin, de vrouwen die ik spreek, en het leven zoals het komt. Schrijf je in en je krijgt mijn gratis e-book Wat 50 vrouwen mij leerden er meteen bij.