Wenen, ongeveer tien jaar geleden.
We staan in de hal van een chic hotel in Wenen te wachten op de lift. Aan de muur hangt een bord met Engelse tekst en tijden eronder, ontbijt, lunch, diner. Ik lees mee zoals ik alles lees, in mezelf, hardop in mijn hoofd.
Ik draai me naar Peter. Wat betekent schelude eigenlijk, vraag ik. Zo, met de klemtoon op de u en sch zoals we dat in Limburg uitspreken.
Hij begint te lachen.
Op datzelfde moment weet ik het. Ik heb iets geks gezegd. Ik voel het in mijn buik nog voor ik weet wat het is. En terwijl ik schaapachtig meelach, maakt mijn brein overuren. Waarom lacht hij. Omdat ik het woord niet ken. Omdat hij me dom vindt. Of omdat ik oud ben en niet weet wat er op een bord in een hotel staat.
Er staat geen schelude, lieverd, zegt Peter. Er staat schedule.
Ik kijk nog eens naar het bord. Natuurlijk.
De lift komt. We stappen in, hij drukt op onze verdieping, en in de spiegel zie ik een vrouw die haar mond houdt.
Die avond, als hij onder de douche staat, zeg ik het hardop. Schedule. En nog een keer. Schedule.
Zachtjes, zodat hij het niet hoort.
Wil je meer van deze kleine momenten? Elke maand schrijf ik je mijn liefdesbrief, van hart tot hart. Over de moestuin, de vrouwen die ik spreek, en het leven zoals het komt. Schrijf je in, dan lees je alles als eerste.
