Oudere meisjes, een nieuw seizoen — Jessica

Oudere meisjes – een nieuw seizoen. Een serie portretten van vrouwen die hun eigen kleur geven aan de jaren die komen. Vrouwen die hebben losgelaten, opnieuw begonnen, gekozen voor wat klopt. Elke week laat ik hier een bijzondere vrouw aan het woord in de hoop dat je iets van jezelf in haar herkent. Want een seizoen hangt niet aan je leeftijd, maar aan wat er in je ontwaakt.

Deze keer Jessica Koomen. Ik ken haar van haar boeken over de moestuin, ik mocht bij haar tweede boekpresentatie zijn. Dat was echt een cadeau voor mij. Haar boek Thuis in de moestuin is mijn tuinbijbel. Wat ik toen niet wist, is hoe die moestuin in haar leven terechtkwam. Ze was jazz-zangeres, studeerde aan het conservatorium, en tien jaar na haar afstuderen kreeg ze onderweg naar een optreden een auto-ongeluk. De restklachten waren zo ernstig dat ze haar muzikale werk moest afbouwen en uiteindelijk stoppen.

In die herstelperiode werd de tuin, waar ze altijd al van hield, iets anders. Geen hobby meer maar een plek om te herstellen. Daar begon het. Ze is tweeënvijftig en zit naar eigen zeggen in het seizoen van de oogst.

Stel jezelf voor – wie ben je en wat doe je?

Mijn naam is Jessica Koomen. Mijn werkzame leven begon ik als secretaresse. En in de weekenden trad ik op als backingvocalist in een rockband, samen met Collin, toen al mijn liefste lief. Toen een vriendin in die tijd besloot om auditie bij het conservatorium te doen, voelde ik een soort spijt. Ik dacht: dat had ik ook gewild maar nu is het te laat. Maar Collin zei: waarom zou je het niet gewoon proberen? Met knikkende knieën deed ik auditie en een paar maanden later zegde ik mijn baan op en ging ik jazz aan het conservatorium Utrecht studeren!

10 jaar na mijn afstuderen kreeg ik een auto-ongeluk onderweg naar een optreden. De restklachten daarvan waren zo ernstig dat ik in de jaren erna moest besluiten om mijn muzikale werkzaamheden af te bouwen en zelfs te stoppen. Ik was al een enorme tuinfan, maar in die herstelperiode werd tuinieren nog belangrijker voor mij. Niet alleen om een courgette te oogsten of aan bloemen te ruiken, maar het was therapie voor mij. De tuin is er altijd, zonder oordeel, je bent er altijd welkom en er is een soort rust die ik nergens anders zo ervaar als in de tuin. Ik kon tussendoor even liggen, lekker snoepen van de bramen en genieten van een scharrelend egeltje.

In diezelfde periode genas ik van ernstige gewrichtsklachten waar ik al sinds tiener mee kampte, door mijn voedingspatroon om te gooien naar onbewerkte voeding. De moestuin werd daardoor nóg belangrijker en ik deelde hier regelmatig over op social media. Dit werd opgepakt door een magazine, van het een kwam het ander en in 2022 kwam mijn eerste moestuinboek uit!

Ik werd uitgenodigd voor lezingen, kreeg tuin- en schrijfopdrachten en er ging echt een wereld voor me open! Ik ontdekte dat mijn missie echt in die achtertuin ligt: anderen laten zien hoe verrijkend het is om een eetbare tuin aan huis te hebben. In 2025 kwam daarom mijn boek Thuis in de moestuin uit en momenteel ben ik aan mijn nieuwe boek aan het schrijven dat in februari 2027 uitkomt. Hoe een koe een haas vangt. Ik snap nog steeds niet hoe dit zo is gelopen, maar ik vind het echt een geweldig cadeau van het Leven!

En ja, wat valt nog meer onder doen haha! Ik houd van haken, woordgrapjes, een harde grap op zijn tijd en van recyclen. Verder doe ik minder dan voor mijn ongeluk; mijn wereld is kleiner geworden, maar toch verveel ik me nooit.

Wat is het mooiste cadeau dat het ouder worden je heeft gebracht?

Rust. Met stip op nummer 1. Echt waar. Het leven reikt zoveel lessen aan, een uitnodiging eigenlijk. En als je zo’n uitnodiging aanneemt ga je van alles leren en ontdekken. Niet altijd makkelijk. Maar als je er open voor staat, is iedere uitnodiging een mogelijkheid om te groeien. En iedere les resulteert bij mij eigenlijk in rust. Van gejaagdheid naar rust. Van mezelf leeg geven aan de ander of iets anders, tot mijn grenzen ontdekken en mezelf niet meer verliezen. En van overal een mening over hebben, naar mildheid voor de ander en ook voor mezelf. Van direct in de oplossing of actie willen springen naar loslaten en vertrouwen.

Klinkt heel makkelijk, maar na 52 jaar denk ik dat ik nu eindelijk een beetje begin te ontdekken hoe het werkt. Die lessen vind ik echt enorm kostbaar. Mijn standaarduitdrukking als iets me weer eens aanvliegt, in mijn hoofd of extern: quacamole-fuck-em-all. Klinkt overigens beter als je het uitspreekt dan wanneer je het leest haha.

Oftewel: Jessica, maak je niet zo druk joh. All we are is dust in the wind. Kunnen loslaten en mild zijn resulteert in steeds meer rust in mijn hoofd en lijf. Maar, ik ben lerende hè.

Wat mocht je loslaten met het ouder worden?

De constant aanwezige onbewuste overtuiging dat ik zoveel moest. Van mezelf. Voor de ander. Of voor iets anders. En rond mijn 50e ontdekte ik opeens: ik moet helemaal niks! Ik ging mezelf ontmoeten. Een heerlijke ontdekking, en best grappig dat het woord ontmoeten in deze context twee betekenissen heeft.

Wat durf je nu wat je vroeger niet durfde?

Zeggen wat ik vind in plaats van people pleasen. Of ook gewoon zeggen wanneer ik het niet weet. Alles moest bij mij altijd perfect en gezellig en leuk zijn, het moest vooral niet aan mij liggen. Daar werd ik dus heel gestrest en moe van. En het is uiteindelijk ook zo leeg, ontdekte ik. Hoe dichter ik bij mijn eigen kern kom en blijf, hoe betekenisvoller ik kan zijn.

“Rond mijn 50e ontdekte ik opeens: ik moet helemaal niks.”

Welk inzicht zou je je twintig- of dertigjarige zelf willen meegeven?

Omarm wie je bent. Vergelijk jezelf niet met een ander. Er is maar 1 jij en die is precies goed gelukt. Dat wil niet zeggen dat je niet aan jezelf hoeft te werken, je issues, persoonlijke groei. Superbelangrijk juist. Maar verwacht niet van jezelf dat je iemand anders moet zijn dan wie je bedoeld bent te zijn. Daarom vind ik deze quote ook zo mooi: Be yourself, everyone else is already taken.

Ik ben opgegroeid in een afwijkend gezin, mijn ouders scheidden toen ik 5 was. Dat was in die tijd in ons dorp erg afwijkend. Mijn vader was in de wijde omgeving erg berucht om zijn onconventionele en redelijk uitbundige leefwijze. Mijn moeder leefde eenvoudig en heel zuinig, ze moest met een minibudget drie dochters grootbrengen. En zuinig leven vond ze ook beter voor de natuur. Zo stonden wij vroeger eens per jaar met een lege pan bij de Chinees of snackbar en moesten we vragen of ze daar de patat of de rijst en babi pangang in wilden scheppen. Zonde van die plastic bakjes. Dat vond ik toen verschrikkelijk. Ik wilde gewoon net als de rest in de klas zijn: normaal. Niet op een Solex naar school worden gebracht, in tweedehands kleding. Maar in een normale Toyota in een dure Lacoste polo, hahaha.

Maar ík heb ook gewoon die onconventionele slag van de molen in mijn genen. Ik bén gewoon anders, ik redeneer anders, ik leef en handel vaak anders dan de gemiddelde mens. En daar heb ik me jaren voor geschaamd, ik accepteerde het niet van mezelf. En opeens kon ik het omarmen. Pas toen voelde ik ineens wat in je kracht staan voor mij betekende. Als ik mijn ogen nu sluit, zie ik mezelf als het ware stevig op de grond staan, met mijn armen wijd open: jongens, dit ben ik. Wat jij daarvan vindt mag jij vinden, maar ík ben er blij mee. Niet vanuit een overschreeuwerige, egocentrische houding, maar vanuit een soort gebrokenheid, worsteling en nederigheid. Dat klinkt misschien zweverig, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

Wat zou jij willen dat de wereld weet over vrouwen van 40+?

Ik zou het echt niet weten om eerlijk te zijn. Ik zou het eigenlijk willen omdraaien: wat weet de geheelde vrouw van 40 plus over zichzelf en is ze klaar om dat te delen met de wereld?

Hoe oud ben je, en hoe voelt die leeftijd?

Ik ben 52. Ik zie steeds wat meer huid hangen bij mezelf. Dat vind ik niet leuk. Maar een lieve zangvriendin overleed op haar 37e. En als ik dan loop te jammeren denk ik: wat had zij graag een hangende huid of krakende knieën willen hebben. En dat plaatst het weer in perspectief.

De rust die mijn leeftijd met zich meebrengt, steeds meer weten wie ik ben en waar ik voor sta, vind ik een cadeau. Ik voel wel duidelijk sinds vorig jaar dat ik het aan mezelf verplicht ben om gezond te leven: gezond eten doe ik al en sinds anderhalf jaar zijn Collin en ik een stuk intensiever gaan sporten, vooral krachttraining. Beter voor nu, maar ook als investering in onze toekomst. Je lijf, je mind en je ziel: het verdient liefde, zorg en aandacht. Ik vind het leuk om 52 te zijn, het voelt goed! En ik ben benieuwd naar wat er nog voor me ligt.

Welke waarden zijn voor jou niet meer onderhandelbaar geworden?

Na het overlijden van mijn vader, nu ruim een jaar geleden, is er veel gebeurd. Ik heb geleerd dat ik niet langer over mijn eigen grenzen hoef te gaan om de lieve vrede te bewaren. Ik mag ruimte geven aan de ander én tegelijk ruimte innemen voor mezelf. Ook als dat betekent dat iemand boos wordt, mij niet begrijpt of dat de relatie daardoor verandert.

Ik kan begrijpen dat iemand zich gekwetst of onbegrepen voelt zonder automatisch verantwoordelijkheid te nemen voor wat diegene mij verwijt. Geen makkelijke les. Maar het heeft me ook geleerd dat vrede niet hetzelfde is als verbinding. Soms houd je een relatie alleen in stand door jezelf te verloochenen. Dat wil ik niet meer. Eén van mijn affirmaties en tegelijkertijd ook mijn kernwaarde is: ik ben het waard. Ik leer om mezelf te behandelen als iemand die ertoe doet.

Als je leven uit verschillende seizoenen bestaat, hoe zou je het seizoen omschrijven waarin je je nu bevindt?

Wat een prachtige vraag! Daar moet ik echt even over nadenken zeg!

Mijn missie is mensen te helpen met moestuinieren in hun achtertuin. Moestuinieren gaat voor een deel over oogsten. En zo zie ik dit seizoen ook. Ik mag oogsten. Na jaren van leren, investeren, therapie, en wat geploeter op zijn tijd, zie ik nu dat ik mag ontvangen.

Ik kreeg boekcontracten in mijn schoot geworpen, mijn relatie met Collin is nog nooit zo sterk en diep geweest en ik heb de liefste mensen om me heen. Ik geniet van mijn zakelijke opdrachten en het gaat steeds meer vloeien, zakelijk en privé. Dat ervaar ik als oogst. Dat zag ik overigens zelf niet, totdat een aantal mensen de afgelopen maanden dit, los van elkaar, noemden.🤎

Liefs Jessica

Fotocredits: Collin Leijenaar

---

Deze portretten verschijnen hier op de blog. Het verhaal eromheen, mijn eigen woorden, bewaar ik voor mijn liefdesbrief. Eens per maand, recht uit mijn hart. Wil je meelezen?

Wat blijft is de liefde, Andrea

Wil je meer oudere meisjes ontmoeten? Je vindt ze allemaal hier.