Mijn jeugd.
Ze staat rechtop. Vastberaden een hand in haar zij. Ik kijk naar haar op, bijna twee koppen kleiner maar toch al slungelig lang voor mijn leeftijd. Mama opent de deur met een ruk. Daar staat een mevrouw die ik wel eens zie in de kroeg of op de voetbalclub. Met een plastic tas van de Vroom & Dreesmann. Een grote tas waar duidelijk een pop bovenuit steekt. Een met blonde lokken.
De mevrouw begint te praten. Ik hoor haar wel maar mijn ogen kijken gebiologeerd naar de pop. Ik vang op dat ze gestuurd is door papa. En dat de inhoud van die grote tas voor mij is! Ik voel de opwinding in mijn lijf. En weet nu al dat dit mijn lievelingspop gaat zijn. Ik heb geen poppen. Soms mag ik spelen met de pop van een vriendinnetje.
Ik sta nog steeds naast mama en kijk weer op naar haar. Wat ik zie verontrust me. Ik ken die uitdrukking op haar gezicht. Het heeft iets van trots en minachting tegelijk. Toch hoop ik nog steeds op die pop.
Dan is de mevrouw uitgepraat en reikt de tas aan naar mama. Ze kijkt er heel even naar, recht haar rug nog eens en kijkt de mevrouw aan met een glimlach die om haar mond speelt.
Ik heb drie kinderen, zegt ze. En duwt de deur keihard dicht.
Ik kijk weer naar haar op met mijn mond open. Ze kijkt terug, glimlacht nu voluit naar mij en zegt: Zo. Meer niet.
Ik zucht, verslap en recht ook mijn rug.
Wil je meer van deze kleine momenten? Elke maand schrijf ik je mijn liefdesbrief, van hart tot hart. Over de moestuin, de vrouwen die ik spreek, en het leven zoals het komt. Schrijf je in, dan lees je alles als eerste.
