Oudere meisjes – een nieuw seizoen. Een serie portretten van vrouwen die hun eigen kleur geven aan de jaren die komen. Vrouwen die hebben losgelaten, opnieuw begonnen, gekozen voor wat klopt. Elke week laat ik hier een bijzondere vrouw aan het woord in de hoop dat je iets van jezelf in haar herkent. Want een seizoen hangt niet aan je leeftijd, maar aan wat er in je ontwaakt.
Anneke Harmsen heeft een postkantoor dat geen postkantoor is. Oma’s Postkantoortje heet het, een atelier waar de fantasie het voor het zeggen heeft en waar ze de laatste jaren vooral met keramiek werkt. Ze is bijna zevenenzestig en krijgt volgende maand haar eerste AOW, en tegelijk voelt ze zich soms nog een meisje van negen.
Ik sprak haar over meegaan en toch bij jezelf blijven, over een verlies dat alles kantelde, en over de herfst waar ze nu in zit. Een mooie herfst, zegt ze, met veel kleur.
Anneke Harmsen
Kunstenaar: 66 jaar
Instagram:@omaspostkantoortje · Website: Oma’s postcourant
Stel jezelf voor – wie ben je en wat doe je?
Mijn naam is Anneke Harmsen en ik heb een eigen postkantoor. Geen echt postkantoor hoor, maar wel een atelier dat Oma’s Postkantoortje heet. Het is een fijne plek waar de fantasie de scepter zwaait, en waar je niet uitgekeken raakt. Ik werk met allerlei materialen, maar de laatste paar jaar vooral met keramiek. Ik geef ook workshops.
Wat is het mooiste cadeau dat het ouder worden je heeft gebracht?
Hoe positief je het ook bekijkt, ouder worden betekent natuurlijk wel dat het einde nader komt. Misschien geeft juist dat besef je de vrijheid om wat vaker je schouders op te halen. Wie doet mij nog wat! Dat is nooit helemaal waar, gelukkig, maar het schept wel een hoop ruimte. Ik ben minder aanpasserig en mentaal weerbaarder dan ooit.
Is er een moment dat je is bijgebleven, waarop er iets verschoof?
In mijn leven is de suïcide van mijn zoon in 2006 het grootste kantelpunt. Ik moest de kracht en de moed zien te vinden om het leven zonder hem voort te zetten. Voor mij is het een erekwestie om er desondanks wat van te maken. Een kind is niet verantwoordelijk voor het geluk, of ongeluk, van zijn ouders, ook niet postuum. Zo eer ik zijn nagedachtenis.
Wat durf je nu wat je vroeger niet durfde?
Of ik veel moediger ben geworden weet ik eigenlijk niet. Maar het is me wel gelukt om een veel positiever zelfbeeld te krijgen. Ik ging al vroeg van school, maar heb dat later via het volwassenenonderwijs op orde gekregen. Daardoor sta ik steviger in mijn schoenen. Uiteindelijk ben ik op mijn vierendertigste naar de kunstacademie gegaan. Daar ben ik trots op en het heeft me veel gebracht.
In mijn hoofd ben ik eigenlijk de optelsom van al mijn leeftijden en ervaringen.
Hoe oud ben je, en hoe voelt die leeftijd?
Ik ben bijna zevenenzestig, volgende maand ontvang ik mijn eerste AOW. Dat voelt ongerijmd, want ik voel me ook nog altijd een meisje van negen. Nou ja. In mijn hoofd ben ik eigenlijk de optelsom van al mijn leeftijden en ervaringen. Aan de buitenkant ben ik in de eerste plaats een oudere vrouw.
Welke waarden zijn voor jou niet meer onderhandelbaar geworden?
Van aard ben ik meegaand. Dat is niet omdat ik nou zo dapper ben, maar ik vind ook oprecht dat een beetje meebewegen met de ander belangrijk is. Het leven is geen supermarkt waar je alles, kakelvers en wel, in je mandje kunt leggen. Onderhandelen hoeft niet ten koste te gaan van jezelf. Al moet ik daar nog steeds wel een beetje voor oppassen.
Als je leven uit verschillende seizoenen bestaat, hoe zou je het seizoen omschrijven waarin je je nu bevindt?
Als je het over seizoenen hebt, is het toch overduidelijk herfst nu. Maar wel een mooie, met veel kleur. De kunst is om niet te veel aan de naderende winter te denken.🤎
Liefs Anneke
Wil je meelezen? Elke maand schrijf ik je mijn liefdesbrief, van hart tot hart. Over de moestuin, de vrouwen die ik spreek, en het leven zoals het komt. Schrijf je in, dan lees je alles als eerste.
Wat blijft is de liefde, Andrea
Wil je meer oudere meisjes ontmoeten? Je vindt ze allemaal hier.
