Thuis, september 2026
Er zijn van die momenten waarop je als moeder niks kunt doen. Alleen maar zijn. Ik zit op de bank en mijn kind is kilometers verderop. Ze is gebroken.
Toen ze klein was droeg ik haar op mijn arm. Ik dacht dat dat dragen zou stoppen als ze groot werd. Dat het vanzelf lichter zou worden. Maar het dragen verandert alleen van vorm. Het wordt onzichtbaar. Ik draag haar nu weer in mijn lijf als ik ’s nachts wakker lig. Mijn tranen zijn haar tranen.
Onvoorwaardelijke liefde klinkt zacht. Alsof het iets is wat vanzelf komt, wat je gewoon voelt. Maar het is ook werk. Het is mijn mond houden als ik iets wil zeggen. Als eerste bellen, ook als ik vind dat zij aan de beurt is. Het is mijn trots aan de kant zetten en denken, wat maakt het uit wie gelijk heeft, het is mijn kind.
En het is grenzen stellen. Niet om gelijk te krijgen of om respect af te dwingen, maar om samen in evenwicht te blijven. Grenzen die niet uitgesproken hoeven te worden. Een blik in elkaar ogen is vaak voldoende.
Ik ga naar haar toe en oordeel niet. Ik laat haar praten en troost haar zoals een moeder haar kind alleen kan troosten. Haar tranen zijn zout. Als ik haar zacht heen en weer wieg is ze niet zevenendertig jaar en volwassen, ze is alleen maar mijn kind.
Wil je meelezen? Elke maand schrijf ik je mijn liefdesbrief, van vrouw tot vrouw. Over de moestuin, de vrouwen die ik spreek, en het leven zoals het komt. Schrijf je in en je krijgt mijn gratis e-book Wat 50 vrouwen mij leerden er meteen bij.
