De Peppermill , begin jaren negentig.
Ik sta op een van de blokken midden op de dansvloer. Mijn voeten bewegen vanzelf mee op de opzwepende muziek en ik zweet, mijn haar plakt tegen mijn voorhoofd en mijn topje aan mijn rug. Om mij heen danst een mensenmassa die zo dicht op elkaar staat dat het lijkt alsof we met z’n allen één groot organisme zijn. Als de beat harder gaat, bewegen we allemaal mee. Armen omhoog, hoofden heen en weer, lichamen die zich zonder nadenken laten meenemen.
Ik kijk om me heen en herken bijna niemand.
De ritmische bass komt niet alleen mijn oren binnen, maar gaat rechtstreeks mijn lijf in. Ik voel hem in mijn borst, in mijn benen, tot in mijn vingertoppen. Inwendig kippenvel. De xtc doet haar werk. Alles voelt intenser. De muziek, de warmte, de mensen om me heen. We smelten samen.
Ik lach naar het meisje dat naast me staat op het blok. Ze lacht terug. Even leggen we onze handen op elkaars heupen.
Ik heb geen idee hoe laat het is. Wat ik weet is dat ik niet naar huis wil. Ik wil dansen.
Het blok onder mijn voeten is inmiddels glad van het zweet, de drank en de zware lucht en toch blijf ik gretig bewegen. Mijn benen worden zwaar, maar de volgende golf tilt me eroverheen. Zinderend van extase.
Dit is vrijheid. Uit de gouden kooi.
Wil je meelezen? Elke maand schrijf ik je mijn liefdesbrief, van hart tot hart. Over de moestuin, de vrouwen die ik spreek, en het leven zoals het komt. Schrijf je in, dan lees je alles als eerste.
