Oudere meisjes, een nieuw seizoen — Marion

Oudere meisjes – een nieuw seizoen. Een serie portretten van vrouwen die hun eigen kleur geven aan de jaren die komen. Vrouwen die hebben losgelaten, opnieuw begonnen, gekozen voor wat klopt. Elke week laat ik hier een bijzondere vrouw aan het woord in de hoop dat je iets van jezelf in haar herkent. Want een seizoen hangt niet aan je leeftijd, maar aan wat er in je ontwaakt.

Marion ontmoette ik nog niet in het echt. Ik volg haar pas kort, maar wie haar een tijdje gadeslaat, ziet meteen wat voor vrouw ze is: levenslustig, warm, vol beweging. Een kunstenares die tennist, skiet, danst, beeldhouwt en reist, en die op haar bijna vijfenzeventigste nog altijd nieuwe dingen durft. Wat het ouder worden haar bracht, en waarom ze de herfst haar mooiste seizoen vindt, vertelt ze je zelf.

Stel jezelf voor – wie ben je en wat doe je?

Ik ben Marion Timmers, getrouwd, moeder van twee zoons, en ik heb een schoondochter en vier kleinkinderen. Ik hou van tennissen, skiën, wandelen, fietsen, lezen, dansen, beeldhouwen, schilderen, haken, breien, spelletjes en vooral van reizen. Vrolijk, spontaan, positief en eigenwijs.

Ik heb gewerkt als secretaresse, daarna had ik samen met mijn man een eigen bedrijf, en sinds 2004 ben ik werkzaam als kunstenaar.

Wat is het mooiste cadeau dat het ouder worden je heeft gebracht?

Zonder enige twijfel dat ik zeven jaar geleden oma ben geworden. Dankbaarheid, connectie. En het besef dat als je iets voelt, het ook klopt. Intuïtie.

Maar ook dat ik begonnen ben met een Instagram-account en als model in een fotoboek van Andbloom sta. Doodeng om voor het eerst te poseren, maar nu heb ik het volledig onder controle. Never too old. Trots.

Is er een moment dat je is bijgebleven?

Het moment waarop ik een Amerikaanse documentaire zag over gezondheid en ziekte. Ik was eind vijftig en was compleet overdonderd. Ik voelde op dat moment heel sterk dat ik hiervoor op aarde was, om dit te gaan delen.

Dat was best uitdagend, want je krijgt er ook veel negatieve reacties op. Maar er zijn ook nieuwe vriendschappen door ontstaan. En ik voel nog steeds zo sterk dat ik dit moet doen.

Wat durf je nu wat je vroeger niet durfde?

Jaren geleden ging ik in de Provence met de portfolio van mijn beelden naar een kasteel toe, met de vraag of ik er kon exposeren. Ik vond het eng en spannend, maar het is gelukt. En wat was ik trots. Gewoon gaan! Nu stap ik heel makkelijk op iemand af.

Ik herinner me nog zo duidelijk dat ik achttien was, alleen de spiegel vertelt me dat het ietsje anders is.

Wat mocht je loslaten met het ouder worden?

Dat niet alles onder controle hoeft te zijn. Go with the flow. En dat je kinderen hun eigen beslissingen nemen.

Wat zou jij willen dat de wereld weet over vrouwen van 40+?

Ik zou zeggen dat het leven pas begint bij veertig. Ik heb mijn motorrijbewijs gehaald en ben begonnen met een schilder- en beeldhouwcursus aan de Vrije Academie. Twee dagen in de week, en na vijf jaar leverde dat een certificaat op, waardoor ik kon exposeren met mijn werk. Een heerlijke tijd, al was het ook druk, want we waren net een eigen bedrijf begonnen. Multitasken dus.

De menopauze viel bij mij ontzettend mee, dus laat je niet bang maken dat het zo erg is. Wat je aandacht geeft groeit, en ga mee met hoe de situatie zich voordoet. Al moet ik nog steeds regelmatig mijn dekbed wegslaan vanwege de hitte.

Hoe oud ben je, en hoe voelt die leeftijd?

Ik word begin oktober vijfenzeventig, maar ik voel me leeftijdloos. Van buiten verander je, maar van binnen voel ik me nog hetzelfde als altijd. Totaal niet te geloven dat deze leeftijd nu bij mij hoort.

Ik herinner me nog zo duidelijk dat ik achttien was, alleen de spiegel vertelt me dat het ietsje anders is.

Welke waarden zijn voor jou niet meer onderhandelbaar geworden?

Onbeschoft behandeld worden, in een winkel of waar dan ook, of eten dat niet goed is in een restaurant, daar zeg ik nu iets van. Vroeger deed ik dat niet. Uiteindelijk help je iemand ermee, denk ik dan.

Eerlijk en oprecht zijn staan bij mij hoog in het vaandel. Opstaan voor een ander, helpen als dat nodig is. Liegen vind ik verschrikkelijk, het komt toch altijd uit. Dat probeer ik ook mijn kleinkinderen mee te geven. En altijd respect voor elkaar.

Als je leven uit verschillende seizoenen bestaat, hoe zou je het seizoen omschrijven waarin je je nu bevindt?

Altijd al vond ik de herfst het mooiste seizoen van allemaal. De prachtige kleuren, de heerlijke geuren, schoppen door de bladeren, een knapperend houtvuur. Kortom, romantiek. Daar zit ik nu volop in, en ik geniet met volle teugen.

Ik weet dat ik aan het laatste seizoen begin, dus nu zeker carpe diem. Wat de toekomst brengt? Gelukkig heb ik geen angst voor de dood. Maar ik hoop nog zeker een aantal jaren samen met mijn man te zijn.🤎

Liefs Marion

---

Deze portretten verschijnen hier op de blog. Het verhaal eromheen, mijn eigen woorden, bewaar ik voor mijn liefdesbrief. Eens per maand, recht uit mijn hart. Wil je meelezen?

Wat blijft is de liefde, Andrea

Wil je meer oudere meisjes ontmoeten? Je vindt ze allemaal hier.